Column: De vleeskeuring die kamerzoektocht heet

Wat voor verkeersbord zou je willen zijn? De meest absurde vraag die ik tijdens hospiteeravonden in Utrecht kreeg. Alsof je persoonlijkheid te vangen is in een driehoek met een rode rand.

Op mijn eenentwintigste wist ik precies wat ik wilde: journalistiek in Utrecht, een stad die ik de mijne wilde maken, als ik er tenminste een kamer kon vinden.

Iedereen zei hetzelfde: “Via via vind je een kamer.” Handig advies, behalve als je hele familie en vrienden in het noorden wonen. Dus betaalde ik me blauw aan Kamernet: achtendertig euro voor vier weken reageren, maandenlang zonder enig resultaat. Uiteindelijk belandde ik inderdaad via via in Overvecht, tijdelijk. Schimmel op de muren, vocht waar je u tegen zegt. Toch was het een kamer, en dat was genoeg.

Daarna kwam Zeist. Twintig vierkante meter voor 730 euro. Ik zei ja, uit pure noodzaak. Pas later ontdekte ik dat ik één badkamer deelde met zes volwassen mannen die nog nooit van het concept ‘schoonmaken’ hadden gehoord. Weggaan? Geen optie.

Ondertussen blijf je hospiteren. Je leert de standaardvragen uit je hoofd. Je zit in kamers waar bierkratten het interieur vormen, en toch moet jij bewijzen dat jij “de perfecte huisgenoot” bent. Je bouwt zelfs een band op met de andere kandidaten, al meent niemand het als ze elkaar succes wensen aan het einde van de avond. Een uur later trilt je telefoon: “We vonden het heel leuk je te leren kennen, maar helaas…” Je hebt nog niet eens rustig kunnen ademhalen.

Ik ben drieëntwintig, derdejaars hbo, ik werk, ik haal mijn vakken. Ik doe vrijwilligerswerk en zit bij een studentvereniging. En toch vraag ik me na elke afwijzing af: wat mis ik? Ben ik te serieus? Niet grappig genoeg? Had ik moeten zeggen dat ik een stopbord was in plaats van een voorrangsbord?

Mensen proberen je op te beuren. “Als ze jou niet kiezen, is dat hun verlies.” Lief bedoeld, maar het verandert niets: ik kom wéér thuis in een kamer die nooit mijn thuis is geworden.

Vorige week mocht ik eindelijk bij zes kamers komen. Zes. Ik voelde me bijna populair. De eerste ging niet door. Bij de tweede was er geen klik. De derde… daar werd ik het. Zonder reden, zonder uitleg. Alsof iemand willekeurig een vinger op mijn naam zette.

En dat is misschien wel het eerlijkste aan de hele kamerzoektocht: het is willekeur. Een vleeskeuring zonder handleiding. Je kunt alles goed doen en toch buiten de boot vallen. Je kunt alles fout doen en ineens binnen zijn.

Maar één ding weet ik inmiddels zeker: het ligt niet aan mij. En ook niet aan jou. Het ligt aan een systeem dat jongeren dwingt zichzelf te verkopen alsof ze een product zijn. Waar je drank meeneemt om indruk te maken. Waar iemand een huisgenoot moet zoenen om kans te maken. Waar je vijf jaar ingeschreven moet staan voordat je überhaupt mag hopen. In een markt die allang uitverkocht is.